Dappere Dimpy

ons lieve konijn die zo van aandacht houdt!

vandaag is een spannende dag. Ik heb vanochtend Dimpy weggebracht voor sterilisatie. Ze is ook al wel een beetje op leeftijd, twee jaar, dus het was hoognodig tijd. Het steriliseren van een voedster neemt de kans op baarmoederkanker weg. De kans dat een konijntje die zich niet heeft voortgeplant baarmoeder(hals)kanker krijgt, is 80%! Zeker de moeite waard dus. Maar mijn arme Dimpy is zo schuw en angstig, dat ik steeds zo bang was om haar te laten steriliseren. Heb inmiddels al een update van de dierenarts gehad en het gaat goed met mijn kleine meissie! Om 15.00 uur mag ik haar ophalen en daarna wordt ze thuis lekker vertroeteld.

Ook mijn grote franse hangoor Lotje is vanochtend naar de dierenarts geweest. Zij had wat wondjes achter haar oren, wat kan duiden op oormijt. De mijt was ook inderdaad aanwezig. Ze heeft een zalfje meegekregen en ik moet haar nu 7 dagen lang zalven.

Omdat oormijt besmettelijk is en Bubbles na zijn laatste dierenartsbezoekjes nog steeds niet goed in zijn vacht zat, gaat ook Bubbles morgen naar de dierenarts. Als Bubbles ook mijt heeft, kan ik het beter in 1 keer behandelen.

Wat nog wel even gezegd moet worden is dat ik erg blij ben met onze dierenarts! Zij voeren hun vak met zoveel liefde en passie uit! En gelukkig ook ERG konijnkundig! Superhelden!

Inmiddels ben ik al meer dan een maand weer terug in Nederland en daarmee werd het tijd voor een update!

De vakantie met Lisanne was fantastisch. Veel gezien, van jungle tot Indianen tot het spetterende uitgaansleven en ook het weerzien van papa en Barbara op Schiphol was super. Na twee weekjes bijkomen van de jetlag (en die had ik!!) ben ik op 16 februari begonnen met mijn stage bij de Provincie Groningen. Daar zal ik mijn afstudeeronderzoek doen en dan hoop ik van het zomer afgestudeerd te zijn!

Ook was het superfijn alle vrienden, vriendinnen en lieve mensen in Nederland weer te zien. Nog lang geen tijd gehad iedereen weer te zijn (bij lange na niet), maar langzaam begin ik mijn plek weer te vinden in ons koude, maar o zo mooie en veilige landje. Inmiddels ben ik ook weer verhuisd naar Groningen. Toch weer die vleugels uitgeslagen…!

Een kleine update, maar wel tijd om naar bed te gaan.

Slaap lekker iedereen!

Veel liefs!

Afgelopen zondag is Lisanne goed aangekomen in Panama stad! Samen met José en Corina heb ik Lisanne van het vliegveld opgehaald. Een emotioneel weerzien met veel blijdschap! Lisanne had een lange reis gehad, met overnachting in een superluxe hotel in New York! Nadat we haar backpack in het appartement hadden gedropt, zijn we eerst even een hapje gaan eten, want Lies had trek gekregen van de reis. Gezellig bijgekletst. ´s avonds nog wat gedronken en toen op tijd op bed, aangezien Lisanne al een lange dag achter zich had.

Gisterochtend zijn we vroeg opgestaan, al om 5.00 uur! Dit omdat een vriend van mij, Rick -die tourguide is- tijd voor ons had vrijgemaakt om een (gratis!) tour te doen door het regenwoud. We hebben een historisch pad, Camino de Cruces, gelopen. Het was supergaaf, want we hebben veel gezien. We hebben drie verschillende soorten apen gezien, een groep Tucan vogels, een miereneter en nog veel andere kleurrijke vogels. van een aantal is het ook gelukt om mooie foto’s te maken. Eenmaal weer thuis dan volgen de foto’s.

We houden dit berichtje kort, er staat alweer genoeg op het programma. We bloggen gauw weer eens.

Liefs uit een zonnig Panama
Lisanne & Selma

Al een tijdje niet meer geblogd, waarop Angelique dan ook de terechte vraag stelde in een comment bij mijn laatste berichtje: ”waar blijven de nieuwe avonturen??” Nou, die nieuwe avonturen zijn er. Allereerst zal ik jullie vertellen dat de rest van onze rondreis fantastisch was. We zijn weer veilig - en vooral ook - heel in Panama aangekomen. Als ik weer in Nederland ben zal ik alle foto’s uploaden. Dat is hier nog niet gelukt.

Dat ik even de nadruk leg op veilig en vooral heel is omdat ik de afgelopen maanden hier veel dingen gedaan en beleefd heb. Ik ben door Centraal Amerika gereisd, heb sandboarden gedaan, canopy, raften en wat nog niet verder allemaal. Alles met de nodige risico´s en nooit is er iets gebeurd - gelukkig!! Nu ben ik weer terug in Panama stad - inmiddels zo vertrouwd als de stad Groningen. In Panama stad, waarvan mijn vader bij terugkomst uit Centraal Amerika nog zei “ik ben blij dat je weer in je ‘eigen’ bed slaapt”.

En uitgerekend hier, in ‘mijn’ vertrouwde stad, bij het meest domme ongeval wat je je kunt voorstellen - en welke zeker niet had misstaan in een cartoon - tijdens een onschuldig avondje stappen, verlies ik een stukje van mijn linker ringvinger en eindig ik met 3 breuken in diezelfde vinger. Drie weken voor thuiskomst. Typisch iets voor Selma, zullen veel denken en zeggen. En dat is ook wel een beetje zo. Ik zal niet uitgebreid ingaan op het ongeval, het ziekenhuisavontuur daarentegen is echt wel noemenswaardig.. Iets waarvan ik zeg: Typisch Panama!

In panama heb je privé ziekenhuizen en publieke ziekenhuizen. De publieke ziekenhuizen zijn van de overheid, zijn goedkoop en vooral voor de armeren. Daarmee is het ziekenhuis ook overvol en gevaarlijker - doordat het zo druk is en er veel arme mensen zijn. Het privé ziekenhuis is daarentegen absurd duur, voor de rijkere meute van Panama. En het privé ziekenhuis wil op een vrijdagnacht een waarborgsom van 1.000 dollar hebben van buitenlanders die niet Panamees zijn (uhhh logisch). En al doe je zo je best, en zelfs de zorgverzekering is bereid een betalingsgarantie op te sturen, dit privé ziekenhuis weigerde mij te helpen. Ik droeg immers geen 1.000 dollar bij me op een avondje stappen… Mijn ogen vielen wagenwijd open.. Het tweede privé ziekenhuis was gesloten (”gesloten?!”, “ja, gesloten, zelfs de spoedeisende hulp”) en uiteindelijk belanden we in het publieke ziekenhuis. Waar ik nog geholpen werd voordat ik geregistreerd was - je moet weten dat mijn vinger nog steeds bloedde als een rund en ik dan ook zelf helemaal onder het bloed zat. Gelukkig had ik een lieve vriendin en een goede vriend bij me die verder alles voor mij regelden. Van zorgverzekering tot registratie tot mentale steun. Mijn vinger werd recht gezet, mijn nagel eruit geopereerd en de rest van mijn vinger weer aan elkaar gehecht - 10 hechtingen.

Maar het avontuur gaat verder. Dinsdag moest ik terugkomen in hetzelfde ziekenhuis voor controle. Geen tijd, wel een referentiebrief en de datum. Samen met mijn huisgenoot Carmen ging ik ´s middags naar het ziekenhuis. Dit blijkt alleen niet zo te werken. Je moet ´s ochtends al om 6 uur een nummertje trekken -alsof je bij de slager in de wachtrij staat - en dan moet je geluk hebben: of je wordt dezelfde dag nog geholpen of over drie weken. Het ticket dat wij dan ook in de wacht sleepten, zag er niet gunstig uit. Geschatte wachttijd: drie weken. Dat het verband om mijn vinger bebloed was en nodig verschoond moest worden, werkte ook niet mee. ik was immer buitenlands en de suggestie om naar een privé ziekenhuis te gaan werd dan ook heel subtiel gebracht in de vorm van “dit ziekenhuis is voor armere mensen, die privé ziekenhuizen niet kunnen betalen. Niet bedoeld voor rijke buitenlanders die willen profiteren van zo-goedkoop-mogelijk.” Au. Verslagen zijn we naar een derde privé ziekenhuis gegaan. Dit privé ziekenhuis wilde mij wel helpen en ik hoefde gelukkig ook niet lang te wachten. Een groot voordeel is dat zelfs dit privé ziekenhuis vergoed wordt door het Zilveren Kruis en dat de artsen ook Engels spreken. 

De vinger werd weer verdoofd, omdat het verband zat vastgeplakt aan de wond. Nadat het verband werd losgeweekt en eraf was gehaald werd ik voor het eerst weer met mijn vinger geconfronteerd. Die tot mijn grote schrik een stukje korter is! Daar hadden ze vrijdagnacht niets over gezegd! Het is niet een heel groot stuk dat ik kwijt ben, maar toch zo´n derde van mijn vingertopje. Schrik. De wond heelt verder wel goed en zelfs mijn nagelwortel zit er alweer - wat betekent dat mijn nagel wel weer aan zal groeien. Althans, een stukje dan. De wond werd schoongemaakt en mijn vinger werd weer verpakt. En Jawel, aaaahh, in roze gips! Ik was zo blij als een kleuter en mijn traantjes droogden gelijk - ik heb ROOOOZE gips.. aaaahhw..!

Vandaag moet ik weer terug voor controle en zal de wond weer worden schoongemaakt en het gips weer worden vervangen. Maar nu weet ik welk ziekenhuis het is, heb ik een duidelijke afspraak en zal ik niet weer worden geconfronteerd met een nieuw ziekenhuisavontuur. Hoop ik dan maar.

Nog 2,5 weken en dan ben ik weer terug in Nederland. Maar eerrrrrst… Op zondag komt Lisanne aan in Panama!! Ik heb er zin in!

Dikke tuut uit vrolijk - en af en toe pijnlijk - Panama!

Iedereen een heeeel gelukkig en gezond 2009 gewenst! Inmiddels zijn we van Nicaragua al naar El Salvador gereisd en zijn we gisteren aangekomen in Honduras! We zijn nu bij de Copan Ruinas in Honduras. Erg mooi en gezellig stadje! Ik hou de blog erg kort, want het internet is hier heeeel erg traag. Vanaf morgen beginnen we aan onze terugreis naar Panama City en komen daar hopelijk op 6 januari aan.

tot gauw!!

We zijn aangekomen in Leon. Een leuk en gezellig stadje ook. Bijna als Granada, maar dan minder toeristisch. Wel de leukste hostel tot nu toe gevonden. Veel mensen leren kennen en in totaal zijn we hier dan ook 3 nachtjes gebleven. Morgenochtend in de vroege uurtjes nemen we de Tica Bus.. naar… EL SALVADOR! Daarover zometeen meer. Eerst even een samenvatting proberen te geven van alle belevenissen hier.

De avond voordat we vertrokken naar Leon hebben we nog een maaltijd genuttigd in een restaurantje in Calle Cansada - een gezellig straatje met leuke restaurantjes. Doet als een boulevard aan, maar dan zonder het strand en de zee. Ik vond deze maaltijd erg indrukwekkend, omdat straatkinderen om onze etensresten vroegen. Ik gaf aan een jongetje van 7 jaar mijn overblijfselen. Hij ging bij ons aan tafel zitten en probeerde mijn salade met mes en vork - heel netjes - op te eten. De salade vond ik zelf niet lekker en ook het straatkindje vond het niet lekker. Veel te zuur. Maar met wat zout probeerde hij er nog wat van te maken. Het jongetje had zo’n honger en was zo afgemagerd.. Stel je een jongetje van 7 jaar voor die iets eet wat ie niet lust - hoeveel honger moet het jongetje gehad hebben?? Ik kreeg zo’n kramp in mijn buik van dit aanzien dat Corina en ik besloten hadden om een maaltijd voor de jongen te bestellen. Hij was zo dankbaar en zo beleefd en ook al was het geklungel met bestek - hij probeerde het. Dit ging me echt enorm aan het hart en was misschien wel het meest indrukwekkende van al dat wat ik inmiddels gezien en beleefd heb in Centraal Amerika.

De volgende ochtend zijn we naar Leon gegaan. Ingecheckt in het hostel en daarna het stadje bekeken. We hebben wat culturele dingen gedaan, zoals kerken en kathedralen bezocht en een tour door de stad. Erg interessante geschiedenis heeft het stadje. Misschien wijd ik daar in een andere blog nog meer over uit, maar voor nu laat ik het even. Deze dag hebben we ook voor de volgende dag onze volgende tour geboekt: het sandboarden van vulkaan Cerro Negro! Een actieve vulkaan die al zo’n 20 x is uitgebarsten!

De volgende middag, op zondag, ging het dan ook loos! Samen met 10 andere toeristen werden we in een busje gepakt en zijn we naar de vulkaan gereden. We hadden twee hele leuke gidsen. De (hoofd)gids was een leuke, vlotte vent die ons echt veel heeft laten zien en ook erg leuk omging met de verschillende groepjes toeristen. Zo maakte de gids van elk groepje verschillende foto’s. We hebben dan ook een paar leuke kiekjes van Corina en mij! De klim naar de vulkaan was wederom heftig en erg veel wind. Maar wat gaaf! De vulkaan was zwart en we hebben midden op de krater gestaan waar veel zwavelstoom was. Erg gaaf! En wat een mooi uitzicht. We gingen in de namiddag heen, wat betekende dat we de zonsondergang vanaf de vulkaan hebben gezien. Wat een gave kiekjes! Kan niet wachten totdat ik ze allemaal kan uploaden… Het klimmen naar de vulkaan en het bekijken van de vulkaan nam meer tijd in beslag dan het daadwerkelijke sandboarden, maar het was het echt waard! We gingen dan ook aan de minder ruige kant van de vulkaan weer naar beneden… en inderdaad.. SANDBOARDEND! Super super super super super gave ervaring! Het lijkt dan wel qua uitzien op snowboarden, maar voor de rest heeft het weinig van snowboarden. Mede omdat de stenen van de vulkaan steeds op je board komen. Ik was dan ook erg gelukkig dat ik goed naar beneden ben gekomen: supersnel, zonder te vallen en erg smooooth Ben daar een beetje trots op want de anderen, die meer aan de rechterkant naar beneden gingen, vielen veel, hadden veel stenen op hun board of kwamen door de ruigere stenen helemaal niet boardend naar beneden. Het is best zwaar! Maar wat een kick!!!

Morgen gaat de reis naar El Salvador. Onze jongens zijn inmiddels afgereisd naar Honduras. Zij wilden meer strand en aangezien wij meer actief wilden, wilden we eerst maar gewoon in Nicaragua blijven. We gaan nu echter met vader en zoon uit Duitsland naar Salvador. Vader en zoon hebben we leren kennen in het hostel. We gaan met hun door Salvador en gaan dan vanuit daar naar Honduras om onze jongens weer op te pikken. Vanaf daar gaan we dan weer terug naar Panama City.

Dus: morgen het pinpasje en de memory card van de camera in mijn BH en we gaan weer op pad! Zal jullie gauw op de hoogte houden!

Pap: GEFELICITEERD met je verjaardag!!! Dikke verjaardagskus voor jou!

Dikke tuut

Ps vergeet ik gewoon te vertellen dat we vandaag nog naar het strand zijn geweest! super mooi ook en heerlijk even zo’n relaxed dagje na al dat actieve!!

Iets in Nicaragua bevalt ons heel erg goed.. De mensen zijn vriendelijker dan in Panama en over het algemeen voelen Corina en ik als de dames ons hier meer op ons gemak dan in Panama. Natuurlijk zijn de mannen ook hier erg flirterig, slijmerig en wat so ever, maar over het algemeen is het beter dan in Panama.

Gisteren hadden we nog een dag op Isla de Ometepe. We hebben alleen niets gedaan, behalve uitrusten en ons kerstmaal genuttigd in het hotel. Corina was namelijk ziek geworden van een koffie die waarschijnlijk niet met mineraalwater was gemaakt. We zaten dus wat vast aan het hostel. Maar dat gaf niet, wij hadden toch spierpijn van het vulkaan klimmen. Tussen de schouderbladen (ja echt!), in de benen en zelfs in mijn kont.. au au au! Ik heb me voorgenomen NOOOOIT meer zo´n spierpijn te halen, alhoewel zo´n vulkaan beklimmen toch erg interessant is. Het hele eiland was gisteren aan het feesten. Kerst wordt erg uitbundig gevierd..

Vanochtend zijn we weer op zo´n onchristelijk tijdstip van 3.45 uur opgestaan om weer om 4.30 uur de bus te hebben naar Moyogalpa, Van daar zouden we weer met de veerboot naar San Jorgé gaan en vanaf daar naar Granada. Wat een mooi stadje! De huizen zijn heel kleurrijk en hebben echt karakter. De markt is een chaos, maar heeft een erg gezellig sfeertje. En oh wat hebben we heeeerlijk niet typisch Nederlands in café Amsterdam gegeten! Haha! Maar, ik heb wel even de Nederlandse sferen weer mogen zien door de schilderijen van Amsterdam en het overal verkochte Heineken bier. We zijn met een paardentaxi door het stadje getoerd en hebben leuke foto´s kunnen maken en de sfeer kunnen opproeven. Ja, dit stadje heeft echt wat…! Ik vind het supermooi hier!

Morgen gaan we naar Léon, waar we nog een zwarte vulkaan gaan bestijgen. En niet alleen dat.. we plannen om te gaan sandboarden. Dat is snowboarden, maar dan op zwart zand. Ja, pap, klinkt eng, maar maak je je geen zorgen. Als we gaan, dan gaan we vergezeld met de daartoe gekwalificeerde gidsen en de juiste uitrustingen. We zullen in Léon twee nachten doorbrengen. Wat we daarna gaan doen…? Blijf lezen….

Dikke kus!

Hola a todos!

Allereerst wil ik iedereen hele fijne kerstdagen wensen!! Hoop dat jullie allemaal gezellig kerst vieren onder een versierde boom met veel cadeautjes!

Wij zijn vanochtend op de onchristelijke tijd van 3.30 uur opgestaan, omdat onze gids om 4.00 uur van ons hostel kwam ophalen. We zijn met de bus naar een dorpje nabij gelegen gereden, hoewel het door de onverharde wegen ons bijna een uur heeft gekost. Na nog een kop koffie te hebben gedronken om wakker te worden, hebben we entree betaald en zijn samen met onze gids aan een vulkaantocht begonnen. Het beklimmen van de vulkaan was vooral mijn idee. Het leek mij zoooo ontzettend gaaf! Gisteren onze gids geregeld en vanochtend dus vroeg op pad. Ik was denk ik wel het meest chagrijnig in de bus naar de vulkaan toe.. haha! Even gingen mijn gedachten uit naar al die studenten die op dit tijdstip nog lekker aan het feesten zijn (alhoewel er 7 uur tijdsverschil is en de meesten dus toen alweer wakker waren..)…

Om 6.30 uur zijn we dan aan onze echte tour begonnen. 5 km naar boven en 5 km weer terug. Moet te doen zijn, dacht ik! Zon vulkaan klinkt echt supergaaf (is het ook), maar jeee wat een tocht. De tour naar boven kostte ons 5 uur en de tour naar beneden zelfs 6 uur.. Al kletterend zijn we naar boven gegaan, sommige delen zelfs echt klimmend met handen en voeten. In het begin was er nog een pad, later echter helemaal niet meer en zijn we dus echt door de jungle naar boven geklommen. Alhoewel het mistig was, was het echt een supergaaf iets om te doen! We hebben mooie vogels gespot, krabben (ja, inderdaad, krabben bij een vulkaan…) en we hebben veel apen gehoord. Ook hebben we apenpoep gezien (ja ja) en alle sporen die apen nog achter zich laten, echter lieten de apen zichzelf niet zien. Jammer! Mijn lonely planet (reisgids) vertelde dat de vulkaan Manderas een mooi vulkaan is om te beklimmen, mooier dan de grotere culkaan Concepcion. Mede doordat Manderas een kraterzee heeft. Die moesten we natuurlijk zijn! Ook zei de lonely planet dat de klim naar de vulkaan modderig en met veel stenen was, maar goed te doen was. De lonely planet is voor ons onze bijbel. En net als de bijbel verteld ook de lonely planet onwaarheden.. Zo was de tocht niet een beetje modderig, neeee, ENORM modderig! Slippend, glijdend en een paar schaafwonden later waren we nog maar 1 km omhoog geklommen. We moesten er nog 4! Corina en ik keken elkaar lachend aan, grapten nog: erger kan het niet worden. Toch wel! We moesten ons aan lianen omhoog helpen en sommige delen waren echt amper te doen. Onze gids leek wel een aapje, die sprong van de ene steen naar de andere, van de ene liaan naar de andere. Topsport was het wel; ik geloof niet dat ik OOIT zo bezweet ben geweest als vandaag. Ik voelde me net Jane in de jungle, maar dan zonder Tarzan! Het was wel echt supergaaf en een hele ervaring!

Na een helse klim, waren we dan eindelijk bij de kraterzee. WAS HET MISTIG! Was echt even een tegenvaller.. we konden nauwelijks iets zien, behalve een beetje water. Na een lunch bij de kraterzee,bemerkten we dat de mist wegtrok! Nog even gewacht en jaaaa hoor! De kraterzee kwam in beeld. SUPERMOOI! Echt, het heeft zoiets magisch.. 

Niet alleen de kraterzee trouwens. De hele tour naar boven. En ook het hele eiland. Het laat echt zijn indrukken op mij achter.. Noem mij naief, maar ik ben er toch echt een beetje van ondersteboven hoe onderontwikkelt sommige delen hier zijn.. Zwijnen, paarden en koeien lopen vrij rond. Sommige huizen bestaan slechts uit houten palen met een golfplaten dak erop. Mensen zijn ontzettend arm en wassen hun kleding in het meer.. Wij Europeanen zijn echt maar verwende nesten met onze luxe items en standaard (warm) water…

Over water gesproken… Onze klim naar en van de vulkaan had zo de sporen op ons achtergelaten. Mijn sportschoenen waren niet meer wit met bruin, maar bruin en zwart van de modder. Onze benen waren van klei en onze kleding was ook niet meer wat het voorheen was geweest.. We verlangden dan ook ENORM naar een douche. In de bus terug grapte ik nog - met bezwete hoofdjes, vieze benen, armen en gezichten: - ”het zou wat zijn zeg, als er ineens geen water meer is, hahaha!”

Eenmaal in het hostel terug.. ja, je raad het al.. Het was aan Corina de eer. Verlangend stapte zij als eerste onder de douche.. En ja hoor.. GEEN WATER! Na navraag of er nog water zou komen, zei de mevrouw aan de balie dat het water voor vandaag op was.. En wij waren half van klei! Oh NEE! Gelukkig heeft de baas van het hostel nog 2 galon water kunnen regelen en konden we met het weinige water wat we handen ons in ieder geval wat afspoelen.. Morgen maar beter!

Morgen een relaxdagje op Isla Ometepe.. Misschien gaan wij dames nog even paardrijden, maar we zien wel hoe erg het morgen met de spierpijn is..

Fijne kerst en dikke kus!

Alweer een berichtje! Gisteren zijn we van San Jose met een nationale bus naar de grens gereden. We konden helaas geen internationale bussen meer krijgen en dus reden we in een veel oncomfortabele bus naar de grens van Nicaragua. De mensen die mij een beetje kennen, weten echter dat ik in elk rijdend en hobbelend vehikel kan slapen als een roos. Ondanks jaloerse blikken van Corina, zat ik dus hoofdschuddens heerlijk te slapen. Hoofdschuddend, omdat de bus geen neksteunen had. Vijd kilometer voor de grens, stond er al een enorme file. “Gelukkig” trok onze buschauffeur zich daar niets van aan en besloot al slalommend spook te rijden. Gelukkig hadden we maar 2 tegenliggers! Bij de grens gedropt moesten we eerst COsta Rica verlaten. Weer lang in de wachtrij gestaan. Daarna weer een kilometer moeten lopen (we raken eraan gewend) om bij de grens van Nicaragua te komen. Gelijk was er een grioot verschil te merken. Veel stof, geen verharde weg, enorme drukte, veel geduw en geschreeuw. En een brandende zon die op onze hoofdjes brandden. Na ruim 2 uur hadden we dan eindelijk onze stempel en konden we verder. Op zoek naar een bus richting Rivas, vanwaar we een taxi zouden nemen naar San Jorge. We vonden al gauw een bus die overvol zat. Onze backpacks lagen al boven op de bus en dat betekende dat wij ook in de el diablo de rocho (de rode duviel) moesten stappen. 45 minuten zijn we al staand en duwend door Nicaragua gedruisd. Het was een hele beleving. Rivas was een heel vies stadje. Vies, vies, vies! Toen onze bus stopte eerst een taxi gezocht die ons niet probeerde op te lichten. Gelukt en door geraced naar San Jorge, waar we de nacht zouden doorbrengen. San Jorge ligt al aan Lake Nicaragua, waar Isla de Omepetepe zich bevind. Na een lange dag zijn we uitgeteld in onze kamer in slaap gevallen.

Vanochtend vroeg opgestaan - of liever gezegd: gewekt door een blerend kind om 6.00 uur. Na een koude, verkikkende douche hebben we ontbijt genuttigd en zijn we naar de haven gelopen. Vanaf daar zouden we de boot nemen. De boot was een verhaal op zich. Het zijn eigenlijk gewoon vissersbootjes die snoeihard en al schuddend over het wilde meer heen varen. Gelukkig waren onze magen er tegen bestemd, maar vele inheemse mensen hingen overboord. Wat een lang uur was dat!!

Aangekomen op Isla de Ometepe, San Jose, zijn we met de bus voor een dollar naar het plaatsje Altagracia gereden, waar we tot en met de 26e zullen verblivjven. een dag langer dan geplant, maar op 1e kerstdag varen er geen boten.

we gaan zometeen op zoek naar een gids die morgen met ons een tour wil doen naar de vulkaan. Ja ja, we gaan een vulkaan beklimmen! Verder willen we nog paard gaan rijden hier, maar we zullen zien wat we tegen komen..

De indrukken van Nicaragua zijn overweldigend. De mensen zijn over het algemeen vriendelijker dan in Panama, maar het is hier echt nog een stukje armer en minder ontwikkelt. Genieten doen we vollop!

Dikke kus!

Lieve iedereen!

Gisteravond was het dan zo ver! We zijn met de bus vertrokken van Panama stad naar San Jose, Costa Rica. Onze bus vertrok om 23.00 uur, we moesten inchecken om 21.30 uur en we waren al om 20.00 uur bij het terminaal. Mooi op tijd dacht ik zo! En ook al hadden we ruim op tijd ingecheckt, we hebben het nog bijna gepresteerd ook om onze bus te missen. Ja,ja! Hoe? Doordat we de bus niet zagen en we het maar raar vonden dat ie nog niet klaar stond. Om vijf voor elf maar even nagevraagd, bleek dat ie al ergens anders voor onze klaar stond. RENNEN DUS!  haha! Uiteindelijk vertrok de bus precies op tijd en hadden wij hem nog op t nippertje gehaald. Ondanks dat er weinig beenruimte was (zelfs voor mij met mijn 1.63 meter), was de busrit aangenaam en door het de weinige slaap de laatste paar nachten, heb ik de hele busrit kunnen slapen. In de vroege uurtjes kwamen we bij de grens van Costa Rica aan. Om eenmaal de grens over te komen, heeft nog eens 5 uur geduurd! We moesten eerst Panama verlaten. Na een stempel rijker in ons paspoort, waren we  onze bus kwijt. Waar is die nou heen gegaan? Bleek dat ie al vast naar de Costa Rica kant was gereden. Wij moesten vervolgens 1 kilometer lopen, om vervolgens onze bus -met veel opluchting- weer te zien. Pascontrole bij de grens van Costa Rica ging vrij snel. We moesten alleen daarna nog onze bagage laten checken. Wat een lachertje! Eerst een uur in de rij gestaan, daarna moesten we op betonnen tafels onze tassen leggen die dan gecontroleerd zouden worden. Onze backpacks werden echter alleen even opgetild, ingeschat qua gewicht en we mochten verder. Echt zo belachelijk, maar heeeel grappig. Vervolgens weer de bus in en onze reis vervolgd…

om 17.00 uur ’s middags kwamen we dan EINDELIJK aan! Moe van de reis hebben we geprobeerd een taxi naar ons hostel te krijgen. De taxi’s wilden echter alle toeristen graag oplichten. Uiteindelijk hebben we een superaardige taxi-chauffeur weten te vinden die de gewone meter aan wilde zetten. we hadden bij de TICA bus nog nagevraagd of er  voor morgenochtend plaatsen beschikbaar zijn om naar Nicaragua te gaan. Niet dus. Dat was best even klote, want morgen moeten we de grens over om op tijd aan te kunnen komen bij ons geserveerde hostels voor de komende dagen (kerst!). Onze taxi chauffeur wist echter nog andere bussen die naar Nicaragua gaan. Hij bracht ons daar heen, maar omdat dat in het donker gevaarlijke buurten zijn, mochten wij in de taxi blijven zitten en heeft hij onze tickets gekocht. Echt een superservice en erg veilig! Onze bustickets hebben we nu en morgenochtend gaan we dan ook in de vroege uurtjes verder naar Nicaragua! Onze bus rijdt totaan de grens en vanaf daar moeten we een andere bus regelen. Ons backpackersavontuur is echt begonnen!

Het hostel heet Tranquilo Backpackers en het is ook erg ‘tranquilo’ (relaxed). We gaan maar vroeg ons bedje opzoeken, zijn allemaal erg moe van de busreis. En morgenochtend pakken we rond 06.00 uur de bus alweer. Volgend verhaaltje volgt dan ook snel (zodra we weer internet hebben).

Dikke kus!

ps. Greetje en Jan, ontzettend leuk dat jullie ook reacties achterlaten. Snel een mailtje van mij!